दलीय स्वार्थभन्दा माथि उठ्ने हिम्मत गर्नुपर्छः विनोद श्रेष्ठ, उम्मेदवार, एमाले, क्षेत्र नं. १०, काठमाडौँ

विनोद श्रेष्ठ यही फाल्गुण २१ को संसदीय निर्वाचनमा नेकपा एमालेको तर्फबाट काठमाडौँ क्षेत्र नं. १० को प्रतिनिधिसभा सदस्यका रूपमा उम्मेदवार हुनुहुन्छ । उहाँको पहिचान मजदूर हो । उहाँले आफ्नो पेशागत यात्रा सामान्य इलेक्ट्रिकल मजदूरका रुपमा सुरु गर्नुभएको हो । ट्रेड युनियन आन्दोलनमा सक्रिय हुँदै उहाँ जीफन्टको अध्यक्ष बनेर नेतृत्व पनि गर्नुभयो ।  
जीफन्टका लोकप्रिय नेता विनोद श्रेष्ठ आवश्यक परेको बेला पार्टीगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर सबैलाई समेट्ने मानसिकता राख्नुहुन्छ । उहाँले सुशासन र पारदर्शिता, सांस्कृतिक र प्राकृतिक सम्पदा संरक्षण, आर्थिक विकास, सामाजिक सेवा र आम नागरिकको सामाजिक सुरक्षालाई प्राथमिकता दिदै आउनु भएको छ । प्रस्तुत छ आसन्न आम निर्वाचनका सन्दर्भमा उहाँसँग गरिएको ताजा कुराकानीको महत्वपूर्ण अंशः 
तपाईं एमाले पार्टीमा माले कालदेखि नै संगठित हुनुहुन्छ, आफ्नो राजनीतिक यात्रा र दलगत भूमिकालाई कसरी लिनुभएको छ ? 
विद्यार्थी राजनीतिबाट सुरु भएको मेरो राजनीतिक यात्रा केन्द्रीय सदस्य तथा पोलिटब्यूरो सदस्यसम्म आइपुगेको छ । संगठन सुदृढीकरण र श्रममैत्री नीति निर्माणमा सक्रिय हुनसकेकोमा मलाई गौरव अनुभूति हुन्छ । नेकपा मालेको पाँचौं महाधिवेशनदेखि एघारौं महाधिवेशनसम्म निरन्तर महाधिवेशन व्यवस्थापनमा नेतृत्वदायी भूमिका निर्वाह गर्ने अवसर पाएँ । २०४६ सालको जनआन्दोलनमा ‘लडाकु दस्ता’को नेतृत्व पनि गरें । भूमिगत कालमा तत्कालीन महासचिव झलनाथ खनालको डेरा छापा मार्दा कसरी ज्यानको बाजी लगाएर मैले पार्टीका महŒवपूर्ण दस्ताबेज जोगाएँ, आज सम्झँदा आफ्नै जिउ सिरिंग हुन्छ । २०४६ सालमा प्रजातन्त्रको स्थापना भएयता निरन्तर पार्टीको स्वयंसेवक दस्ताको नेतृत्व सम्हाल्दै आएको छु । 
ट्रेड युनियन आन्दोलनले तपाईंलाई पहिचान दियो भन्ने गरिन्छ । त्यहाँ तपाईंले कस्तो भूमिका निर्वाह गर्नुभयो ? 
थानकोटस्थित गोपी कपडा उद्योगमा मैले २०३७ सालदेखि मजदूरी थालेको हुँ । शोषणमा परेका मजदूरहरुको पक्षमा आवाज उठाउँदै २०३९ सालमा आन्दोलन गर्नुपर्ने भयो । मजदूरका पक्षमा १७ सूत्रीय माग राखेर गरिएको त्यस आन्दोलनले मेरो जागिर खायो तर त्यस आन्दोलनले मलाई राजनीतिक पहिचान भने दिलायो । इलाकादेखि नेतृत्व गर्दै जिल्ला कमिटी, विशेष कमिटी हुँदै नेपाल ट्रेड युनियन महासंघ जीफन्टको केन्द्रीय कमिटीमा पुगें । आन्दोलनकै क्रममा २०४२ सालमा पक्राउ परें, अधिनायकवादी सरकारले जेलमा हाल्यो । जीफन्टको आठौं महाधिवेशनबाट महासंघको अध्यक्ष बनें । श्रम–कानून, सामाजिक सुरक्षा र सम्मानजनक रोजगारीका मुद्दालाई राष्ट्रिय बहसको केन्द्रमा ल्याउन सकेकोमा गर्वको अनुभूति हुन्छ । अन्तर्राष्ट्रिय श्रम संगठन आइएलओको महासभामा तीन–तीन पटक नेपालको प्रतिनिधित्व गर्दै आवाज उठाएको छु । 
काठमाडौंको १० नम्बर क्षेत्रमा आजसम्म तपाईंले गरेका उल्लेखनीय कामहरुका बारेमा बताउनु पर्दा के सूचीकृत गर्नुहुन्छ ?
सर्वप्रथम युवा समुदायका लागि खेलकुदको विकासका लागि काम गरेको स्मरण गर्न चाहन्छु । खेलकुदलाई व्यावसायिक बनाउन त्रिभुवन विश्वविद्यालयमा नेपालमा पहिलो पटक स्पोर्टस साइन्सको अध्यापन गराउन भूमिका खेलेको स्मरण गर्न चाहन्छु । मैले मदन भण्डारी स्पोर्टस एकेडेमीको महासचिव र अध्यक्ष भएर पनि यस क्षेत्रको खेलकुद विकासमा भूमिका खेलेको छु । हाल नेपाल स्कूल स्पोर्टस फेडेरेसनको अध्यक्षका रुपमा काम गरिरहेको छु । खेलकुदलाई राष्ट्रिय–अन्तर्राष्ट्रिय स्तरसम्म विकास गर्नुपर्छ, नेपालको नाम चम्काउन खेलको माध्यम उपयोगी हुन्छ भन्ने कुरामा मेरो विश्वास छ । 
मैले १० नम्बर क्षेत्रका जनतालाई बाढी, भूकम्प, कोभिड महामारीजस्ता संकटका बेला राहत, उद्धार र पुनर्निर्माणमा इमान्दारीका साथ आफूले सकेको सहयोग गरेको छु, पार्टीका साथीहरु परिचालन गरेर घर–घरमा सहयोग पु¥याएको छु । २०४५ सालको बाढी पहिरो, २०७२ सालको विनाशकारी भूकम्पलाई म आज पनि सम्झिन्छु । उद्धार र राहतका लागि म आफ्नो टिम लिएर लक्षिणकाली, फर्पिङ, मच्छेगाउँ, थानकोट, बालागाउँ लगायतका क्षेत्रमा पुग्दा स्थानीय आमा–बा, दिदीभाइ आदि सबैले ठूलो भरोशाको आँखाले हेरेको सम्झना हुन्छ । रातदिन नभनी भग्नावशेष हटाइयो, भत्केका स्कूललगायतका संरचना ठड्याइयो, आम नागरिकलाई राहत पु¥याइयो । कोभिड महामारीका बेला त्रिभुवन पार्कमा अस्थायी शिविर खडा गरेर भोका बटुवाहरुलाई खाना खुवाउँदाको आत्मसन्तुष्टि म कहिल्यै भुल्न सक्दिनँ । 
काठमाडौं बाहिर तपाईंले कहाँ कस्तो सेवा गर्नुभयो ? 
म २०८० सालको विनाशकारी भूकम्पलाई सम्झिन्छु । जीफन्टका सयौं साथीहरु लिएर म जाजरकोट पुगें । जाजरकोट र सल्यानमा दुई महिनाभन्दा बढी बसेर सयौं सुरक्षित आवास बनाइयो । ती घरहरु भूकम्प प्रभावितलाई सुम्पेर हामी फर्कियौं । यस कार्यका लागि जीफन्टका सयौं साथीहरुको सक्रियता म सम्झिरहेको छु । मैले मात्र होइन जीफन्टका सबै साथीले स्वार्थरहित सेवा गरेका छन्, एमालेका कार्यकर्ताहरुको समाजसेवा अग्रपक्तिमा छ । तर, यस्ता सबै सेवाहरुमा आशंकाको आँखाले हेरिदिंदा हामीमाथि अन्याय हुन्छ । नागरिकको सेवा ग¥यो, भोटका लागि ग¥यो भनिन्छ । जाजरकोट र सल्यानका जनताले त मलाई काठमाडौंमा आएर भोट हाल्दैनन् त ! जहाँसम्म संसद् सदस्यमा उम्मेदवार भएको कुरा छ, कोही न कोही त उठ्नैपर्छ, समाजसेवामा लागिरहेको व्यक्ति उठ्यो त राम्रै भयो नि, कि कसो ? 
तपाईंले २१ बुँदे प्रतिबद्धता पत्र सार्वजनिक गर्नुभएको छ, त्यसमा के कुरालाई जोड दिनुभएको छ ? 
प्रतिनिधिसभाको निर्वाचनका लागि ‘सुशासन, समृद्धि र समाजवादको आधार, काठमाडौं क्षेत्र नम्बर १० मा एमालेको जनाधार’ मूल नारा लिएर म निर्वाचनमा होमिएको छु । कीर्तिपुर, दक्षिणकाली र चन्द्रागिरीको समग्र विकासमा मैले देखेको सपना पूरा गर्न मैले २१ बुँदे प्रतिबद्धता सार्वजनिक गरेको छु । सर्वप्रथम मुलुक गतिरोधको शिकार छ, आर्थिक विकासमा गतिरोध, भौतिक सम्पन्नतामा गतिरोध, एक–आपसको विश्वासमा गतिरोध, संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्रजस्तो राम्रो व्यवस्था पाएर पनि त्यसको कार्यान्वयनमा गतिरोध । सर्वत्र गतिरोध छ । वर्तमान गतिरोधलाई अन्त्य गर्न संविधानको कार्यान्वयन र आवश्यकताअनुसार संशोधन गरी देशलाई निकास दिन एक प्रतिनिधिसभा सदस्यका रुपमा मेरो सक्रिय भूमिका रहने छ । मेरो निर्वाचन क्षेत्रका जनताको सुझावअनुसार काम गर्ने र परिवर्तन ल्याउने कुरामा म प्रतिबद्ध छु । मेरो क्षेत्रमा तीन नगरपालिका सहित गाउँपालिकाहरु छन् । स्थानीय तहमा कतिपय कानूनी अड्चन छन्, जनताले अपेक्षित रुपमा सहज ढंगले सेवा पाइरहेका छैनन् । कानुन संशोधन गरेर जनतालाई सहज र सुलभ सेवा दिलाउने छु । डिजिटल सेवालाई प्रभावकारी बनाउने छु । सबै तहको शिक्षालाई इन्टरनेटको सुविधासहित प्रविधियुक्त बनाउन, युवासँग जोडिएका व्यावहारिक र व्यावसायिक कार्य सम्पन्न गर्न गराउन, सूचना प्रविधिको प्रयोग मार्फत् स्वरोजगारमूलक आम्दानीका लागि आवश्यक वातावरण बनाउन, नेपाल भाषा र तामाङ भाषा सहितका स्थानीय भाषा तथा संस्कृतिको प्रवद्र्धन गर्न, यस क्षेत्रको गौरवको रुपमा रहेको त्रिभुवन विश्वविद्यालय र कीर्तिपरका स्थानीय जनताबीच सुमधुर सम्बन्ध स्थापित गर्ने–गराउने छु । यस्तै खेल पर्यटन विकास, योग शिविरको स्थापना, तराई जोड्ने द्रूत मार्गको निर्माण, योगदानमा आधारित सार्वजनिक सुरक्षा कार्यक्रमको कार्यान्वयन लगायतका विषयमा काम गर्ने मेरो प्रतिबद्धता छ । 
अझ बढी बुझिनेगरी भन्दिनुस् न, तपाईंलाई काठमाडौं १० का जनताले किन भोट दिने ? 
म ठूला कुराभन्दा स–साना कुरामा केन्द्रित छु । जस्तो दक्षिणकाली मन्दिरबाट बाहिर निस्कँदै गर्दा प्रायः मलाई एउटा कुराले चिमोट्छ । नजिकै खुवाको पसल थापेर बसेकी आमा देख्छु, हेर्नुस् त्यो खुवा, त्यहाँ आउने अधिकांश भक्तजनहरु त्यही खुवा किनेर फर्किन्छन् । खुवा बनाउनका लागि एउटी आमाको, उहाँको परिवारको कति मेहनत प¥यो होला, अनुमान गर्नुस्, तर उहाँको पहिरन हेर्नुस्, अनुहारको थकान हेर्नुस्, मेहनतको प्रतिफल नपाएको कारणले अनुहारमा सिर्जना भएको निराशाको अनुमान लगाउनुस् ! के त्यस खुवालाई ब्राण्डिङ नगर्ने ! उहाँ र उहाँजस्ता यस क्षेत्रका खुवा व्यवसायीको आर्थिक उत्थान गर्ने योजना छ मसँग ! नजिकै लप्सी हेर्नुस्, यहाँको नस्पाती नेपालभर प्रसिद्ध छ ! अर्गानिक तर्कारी उत्पादन गरेर काठमाडौं उपत्यकालाई खुवाउने सोच राखेको छु मैले !
दक्षिणकाली मन्दिरमा गएर पूजा सबैले गर्छन् । तर, त्यहाँ गएर गोत्र पूजा गर्नसके सम्पूर्ण गोत्रकै कल्याण हुनेछ । त्यहाँका पुजारी, गुरु पुरोहितहरुको भनाइ पनि यही छ । गोत्र पूजा भनेको एकैसाथ सयौं हजारौं भक्तहरुको मेला हो । म त्यहाँ गोत्र पूजाका लागि व्यवस्था गर्नेछु । एकातिर धार्मिक उत्थान हुनेछ, सद्भावको विकास हुनेछ र साथमा यस क्षेत्रका व्यापारी व्यवसायीको पनि आर्थिक विकास हुनेछ । 
नेवारी साहित्य महोत्सव मेरो अर्को सपना हो । यस क्षेत्रमा बसोवास गर्ने सबै जातजाति, धर्म, संस्कृति मान्ने नागरिकहरुको पहिचान अभिवृद्धि गर्ने गराउने काममा मेरो सक्रियता रहने छ । जहाँसम्म नेवारी समुदायको कुरा छ, मेरो योजना छ, वार्षिक रुपमा नेवारी साहित्य महोत्सव गर्ने । यही क्षेत्रमा रहेको त्रिभुवन विश्वविद्यालयले कतिलाई नेवारी भाषामा अनेक व्यक्तिलाई पीएचडी गराएको छ । उहाँहरुको फाइण्डिङमा बहस चलाउने । नेपाल भाषामा रचिएका गीत कविता सुन्ने सुनाउने । यस सभ्यतालाई अझ समृद्ध बनाउन उपायहरुको खोजी गर्ने । महोत्सवमा भोजनको परिकारले नेपाललाई पहिचान दिने नेवारी खानाका परिकारहरु, अनेक प्रतियोगिताहरु गर्ने । सारा काठमाडौं ओइरिन्छ मुखभरि पानी उमार्दै ।
यस क्षेत्रमा नेपालकै पुरानो र सबैभन्दा प्रसिद्ध त्रिभुवन विश्वविद्यालय छ, त्यहाँ होस्टेलमा बसेर देश विदेशका भिन्नभिन्न संस्कृतिका विद्यार्थीहरु पढ्छन् । उनीहरुलाई यस क्षेत्रका सामुदायिक विद्यालयमा भोलुन्टियर शिक्षक बनाउने । हप्तामा दुई चार पिरियड पढाउने ! फरक टिचर, फरक स्वाद, विशेष ज्ञान । उहाँहरुलाई रिकग्निसन प्राप्त हुन्छ, स्थानीय विद्यार्थीहरुको नेपाल बुझ्ने दृष्टिकोण फराकिलो हुन्छ । 
मैले १० नम्बर निर्वाचन क्षेत्रमा ‘घरघरमा रेष्टुरेन्ट’ को अवधारणा ल्याएको छु । घर–घरमा रहेका जेन्जी भाइबहिनीको सहयोगमा यहाँका आमा–दिदीहरुले घरमै बारा, चटामरी, यमरी आदि परिकार बनाएर अनलाइन व्यापार चलाउनुहुने छ । पूरै काठमाडौंलाई यस क्षेत्रका आमा दिदीहरुले आफ्नो हातको जादुको स्वाद चखाउन सक्नुहुन्छ । छोराछोरीले इन्टरनेटबाट उहाँले बनाएका परिकारहरु ग्राहकको घरसम्म पु¥याउन सघाउँछन् । वेबसाइटमा हातमा स्वादिलो परिकार बनाउने जादुहुने आमा, दिदी, बहिनीको क्षमता देखाउने विवरण हुन्छ । त्यही हेर्दै ग्राहकले खानाको अर्डर गर्नेछन् ।
तर्कारी र फलफूल उत्पादनमा दक्षिणकालीदेखि इन्द्रदहसम्म, भनौं पूरै १० नम्बर क्षेत्र उर्वर छ । उत्पादन गरेर यस क्षत्रका कृषकले काठमाडौंलाई पालि पनि रहनुभएको छ । तर समस्या के छ भने, हामीले ब्राण्डिङ गर्न सकेका छैनौं । अर्गानिक उत्पादन भनेर हामीले ब्राण्डिङ गर्नुपर्छ । परम्परागत रैथाने जातका फलफूलदेखि आधुनिक आयातित एभाकार्डो, क्यूबी आदिका लागि अर्गानिक ब्राण्डिङ गरेर डिपार्टमेन्ट स्टोरसम्म पु¥याउनुपर्छ । ग्राहकलाई अर्गानिक त्यसमाथि १० नम्बर क्षेत्रकै तर्कारी र फलफूल पाएसम्म अन्त आँखा नलगाउने बनाउनुपर्छ । त्यो भिजन बोकेको छु मैले । कृषक तथा मजदूरको समृद्धि नै यस क्षेत्रको समृद्धि हो, नेपालको समृद्धि हो ।
दक्षिणकालीदेखि इन्द्रदहसम्म ट्रेकिङ ट्रेल चलाउने मेरो योजना छ । म मदन भण्डारी स्पोर्ट एकेडेमीको अध्यक्ष हुँदा दुई वर्ष म्याराथुन हाइकिङ चलेको पनि हो । हप्तामा एक पटक तरतरी पसिना निकाल्ने गरी काठमाडौंबासीलाई हिँडाउनै पर्छ । शरीरमा जमेको बोसोले काठमाडौंबासीलाई प्रेसर, सुगर, हर्टअट्याक आदिले तर्साइरहन्छ । यस ट्रेललाई व्यवस्थित गर्न आवश्यक छ । यस ट्रेकिङ ट्रेलमा नेपालका चर्चित व्यक्ति, सेब्रिटीहरुलाई हिँडाएर यसको ब्राण्डिङ गर्नु आवश्यक छ । २१ फागुनको निर्वाचनमा यस विनोद श्रेष्ठलाई १० नम्बर क्षेत्रका जनताले माया गर्नु नै हुनेछ । मायामा केही तलमाथि भए पनि राजधानीबासीको स्वास्थ्यका लागि यो काम चाहिं विनोदले गर्छगर्छ !
देशको अवस्था, बूढाबूढी पुस्ताको अशक्तता, छोराछोरीको विदेश वहिर्गमनजस्ता कुराले मुलुक युवारहित हुँदैछ, यस सम्बन्धमा तपाईंको कुनै योजना छ कि ? 
जनशक्ति पलायन मुलुकका लागि गम्भीर समस्या भएर आएको छ । रेमिट्यान्सको लोभ तत्कालका लागि मात्र हो, दीर्घकालीन समाधान भनेको मुलुकको आर्थिक समृद्धि नै हो । तर, म एक्लैले देश समृद्ध बनाउन सक्दिनँ, मैले सक्ने एउटा कुरा भने अवश्य गर्नेछु । १० नम्बर निर्वाचन क्षेत्रका हरेक टोलटोलमा स्वास्थ्य स्वयंसेविका वा सेवकको व्यवस्था गर्नेछु । उनीहरुले टोलका व्यक्तिको नियमित स्वास्थ्य जाँच गर्नेछन् घरघरमै गएर । नियमित स्वास्थ्य तथ्यांक अपडेट गर्नेछन् । बिरामीलाई पानी ख्वाउने छन् । यसबाट एकसाथ दुइटा काम हुनेछ – ज्येष्ठ नागरिकले सहायक पाउने छन्, युवाले रोजगारी ।
अब रेमिट्यान्सको लोभ गरेर देश बन्दैन । युवालाई देशमै रोजगारी दिनुपर्छ, विदेश जानुपर्ने बाध्यतालाई समाधान गर्नुपर्छ । खासगरी जेनजी समुदायका लागि मैले सोचेको छु । पहिलो कुरा यो उनीहरुको पढ्नेलेख्ने उमेर हो । तर, किताबी पढाइ मात्र पर्याप्त छैन । साइडबाई साइड युवाहरुले आर्थिक लाभ लिने काम पनि गर्नु आवश्यक छ । यसका लागि सीप चाहिन्छ । मैले युवालाई टुरिस्ट गाइडको तालिम दिने, यस क्षेत्रका हरेक मन्दिर, गुम्बा, संस्कृति, चाडबाडका बारेमा स्वदेशी विदेशीलाई मजाले बताउनसक्ने बनाउने सोच राखेको छु । साथमा घरघरमा रेष्टुरेन्ट योजनामा जेनजी समूहले परिवारलाई आइटीमा पनि सघाउनुहुने छ । थानकोटदेखि इन्द्रदहसम्मको ट्रेकिङ ट्रेलका मोड मोडमा उभिएर यात्रुलाई उनहरुले नै नेपाल चिनाउने हो । उनीहरुलाई साझा वेबसाइटमा समेट्ने, यात्रुहरुले उनीहरुलाई फोन गरेर वा अनलाइन सम्पर्क गरेर सेवाका लागि अनुरोध गर्नेछन् ।
जेनजी समुदाय भन्नासाथ विद्यालय र कलेजका विद्यार्थीको स्मरण हुन्छ । उनीहरुको प्रगतिका लागि सामुदायिक विद्यालयको प्रगति अनिवार्य छ । साथमा निजी विद्यालयको प्रगतिको कामना पनि हामीले गर्नुपर्छ । दुर्भाग्य के छ भने मुलुकलाई आवश्यक यी दुवै निकायबीच मित्रवत सम्बन्धभन्दा कटुता, प्रतिस्पद्र्धा र यो ठूलो र यो सानुको भावना छ । यसलाई हटाउने मसँग योजना छ । अब यस क्षेत्रको एक निजी विद्यालयले एक सरकारी विद्यालयलाई प्रायोजन गर्छ, आफ्नो ग्राउण्डमा बोलाएर खेल खेलाउँछ, अतिरिक्त क्रियाकलापमा भाइचारा देखाउँछ । सामुदायिक विद्यालयको चउरमा निजी विद्यालयका विद्यार्थी उफ्रिरहेका हुन्छन् । दुई विद्यालयको मेलमिलाप दुनियाले देख्ने छ ।
अन्त्यमा केही भन्नु छ कि ? 
हामी कसैले भावनामा बग्नुहुन्न । यथार्थवादी बन्नुपर्छ । राजनीतिक दल चाहिन्छ, तर दलीय स्वार्थका कारण मुलुकलाई प्रतिकूल प्रभाव पर्नुहुन्न । परेको बेला दलीय स्वार्थभन्दा माथि उठ्ने हिम्मत हामी पुराना दलका उम्मेदवारहरुमा हुनुपर्छ । मैले जीफन्टको नेतृत्व गरिरहँदा बारम्बार सबैलाई समेट्न दलीय स्वार्थभन्दा माथि उठेर काम गरेको छु । आज पुराना दल र त्यसका उम्मेदवारको विरोधमा जुन बोली एक पक्षले बोलिरहेको छ, त्यो घातक छ । पुराना दल र त्यसका नेता–कार्यकर्ताको अनुभव देश निर्माणका लागि अनिवार्य छ । पुराना दलहरुले पनि जेनजी युवाको भावना समेट्दै आफूमा सुधार ल्याउनुपर्छ । त्यसैले आदरणीय मतदाताहरु, यहाँहरु भावनामा नबहकिनुहोला । यस मुलुकलाई पञ्चायती एकदलीयता र केन्द्रीयता, अनि राजतन्त्रको सामन्ती चंगुलबाट तपाईंलाई मुक्त गर्ने एमालेजस्ता पुराना दलका उम्मेदवार जो समय सापेक्ष परिवर्तित भएर आएका छन्, उनीहरुलाई नै भोट दिनुहोला । अनजानको गल्ती सुधार्न सकिन्छ, तर जानीजानी गरिएको भूलले मुलुक समाप्त बनाउँछ ।